Przewlekłe zaparcia u sześciolatka - postępowanie

Mam sześcioletniego syna, ktory malymi krokami wychodzi z diety bezglutenowej, od kilku miesiecy cierpi ma przewlekłe zaparcia. Jest to bardzo uciążliwe, poniewaz nie moze wydalic kalu. Biedny bardzo sie meczy. Zazwyczj kilkanascie razy na dzien popuszcza w majtki. Leki na zaparcia bez recepty nic nie pomagają.

Odpowiedzi znajdują się poniżej

specjalista chirurg ogólny Tomasz Stawski
odpowiedzi udzielił

specjalista chirurg ogólny Tomasz Stawski

Lek. Tomasz Stawski jest lekarzem od 2000 r. Posiada specjalizację medyczną w zakresie chirurgii ogólnej. Pacjentów przyjmuje w gabinecie specjalistycznym przy ulicy Grunwaldzkiej oraz na Oddziale Chirurgii Ogólnej i Endokrynologicznej w Szpitalu Wielospecjalistycznym w Jaworznie. Obecnie jest doktorantem Śląskiego Uniwersytetu Medycznego. Jego szczególne zainteresowania w swojej profesji to chirurgia małoinwazyjna i plastyczna oraz diagnostyka ultrasonograficzna.

U małych dzieci rytm wypróżnień może podlegać wahaniom od kilku razy dziennie w formie płynnej do trzech razy tygodniowo w formie twardej. Dopóki dziecko czuje się dobrze, nie należy się niepokoić rytmem jego wypróżnień.
U małych dzieci zaparcie ma ścisły związek z odżywianiem. Jeśli pożywienie zawiera zbyt mało błonnika lub dziecko przyjmuje niewystarczające ilości płynów, kał twardnieje i zalega w jelicie. Gdy dziecko przestaje używać nocnika i zaczyna korzystać z toalety, może dojść do zaparć uwarunkowanych psychicznie.

Zaparcie u małego dziecka można leczyć przez krótki okres czasu łagodnie działającym środkiem przeczyszczającym. W przypadkach szczególnych można zastosować czopki, np. z gliceryny. Środków przeczyszczających nie wolno w żadnym przypadku stosować, jeśli występują bóle brzucha; przez dłuższy czas ani też regularnie, ponieważ przy bólu brzucha może to być niebezpieczne, a przy przedłużonym stosowaniu prowadzi to do uzależnienia jelit i wzmaga zaparcia.
W zaparciach nawykowych podstawą leczenia domowego jest zastosowanie środków zmiękczających stolec, tak aby jak najbardziej zmniejszyć ryzyko bólu lub dyskomfortu przy defekacji. Oprócz leków rozmiękczających stolec zalecane jest udzielanie pochwał lub nagród w zamian za skuteczną, regularna defekację. U dzieci starszych wskazane jest porozumienie się z nauczycielami w przedszkolu lub w szkole, tak aby zmniejszyć niechęć dziecka do korzystania z toalety poza domem. Niekiedy obiekcje dziecka są uzasadnione, ale dają się łatwo poprawić (np. brak papieru toaletowego lub niedomykające się drzwi w toalecie w szkole itp.). Przydatne jest zwiększenie aktywności fizycznej. W aspekcie długoterminowym ważne jest przyzwyczajenie dziecka do zdrowej diety z dużą ilością warzyw i owoców oraz odpowiednią ilością płynów (dieta bogatoresztkowa).

W przypadku zaawansowanych zaparć nawykowych najlepszą metodą postępowania jest hospitalizacja w celu jednorazowego, radykalnego oczyszczenia jelita grubego z zalegających mas kałowych, z następowym wdrożeniem postępowania dietetyczno-farmakologicznego zapewniającego rozluźnienie konsystencji stolców.
Jeżeli pacjent jest hospitalizowany, to po wyczyszczeniu jelita zwykle wykonuje się badanie radiologiczne (wlew jelita grubego). Jest to badanie niezbędne przy podejrzeniu wad anatomicznych jelita lub przy podejrzeniu tzw. choroby Hirschsprunga.